Van je sokken gereden

Angelina van Brussel woont al 27 jaar met haar partner aan de Ringbaan West. “De eerste twintig jaar was het hier goed wonen,” vertelt ze. “Het was druk, maar dat hoort bij een ringbaan. We hebben zelf geïsoleerd, dat ging prima.” Tot er dingen veranderden. “De weg werd verlegd. We woonden eerst op vijf meter tien van de weg, en toen ineens op drie meter tachtig. Toen is ook de flitspaal weggehaald. En vanaf dat moment gingen mensen heel hard racen. Als je hier naar buiten loopt, word je bijna van je sokken gereden. Fietsers gaan over de stoep. Het is gewoon veel te druk.”

Van frustratie naar actie

“Op een dag hoorden we: de Ringbaan West wordt één baan per rijrichting. Dus wij dachten: oh, het probleem wordt opgelost.” Maar zo eenvoudig bleek het niet. Er kwam een folder in de bus van twee buurtgenoten: Loes en Loes. “Zij zeiden: het staat nog helemaal niet vast. We moeten ons laten horen. Het zijn jonge, kundige, fanatieke vrouwen,” zegt Angelina bewonderend. “Ze hebben verstand van bestuur en procedures, evenals buurtbewoner Jan, die zich al snel bij hen aansloot. Ik totaal niet. Ik zei: ik wil wel helpen, maar ik snap niks van referenda en amendementen.” Dus deed ze wat ze wél kon. “Ik bak taartjes. Ik zet koffie en thee. En ik verwelkom de gemeenteraadsleden bij mij thuis. Wij wonen het dichtst op de weg, dus ze kunnen hier zelf ervaren hoe het is. Toen ze langskwamen schrokken ze van de herrie. Een raadslid zei: ik voelde me al onveilig toen ik van mijn fiets afstapte.”

Van twee banen naar één

De Ringbaan West telt nu nog vier rijbanen: twee heen en twee terug. In de nieuwe situatie blijft er per richting één rijbaan over, met daarnaast ruimte voor een busbaan. Voor de bewoners voelt dat als een stap vooruit, maar nog niet als eindpunt. Er is namelijk een amendement aangenomen dat eerst anderhalf jaar wordt gekeken of het daadwerkelijk rustiger wordt.

“Ze willen het eigenlijk eerst testen,” legt Angelina uit. “Zoals in de binnenstad. Banen afsluiten door bomen in potten neer te zetten, kijken wat het doet, en dan opnieuw besluiten.” Ze had liever gezien dat het meteen definitief werd. “Maar goed, we zijn blij dat er in ieder geval iets gebeurt.”

Als je 50 rijdt, moet iedereen 50 rijden

De eenbaansweg zou ervoor zorgen dat er minder geracet wordt. “Als je 50 rijdt, dan moeten de mensen achter je ook 50 rijden. Dan kun je niet meer inhalen en niet meer racen.” De hoop is simpel: minder snelheid, minder herrie, minder onveiligheid.

Eerlijk verdelen

Angelina begrijpt ook dat niet iedereen enthousiast is. “Mensen die niet aan de ringbaan wonen, vinden het soms lastig. Ze weten niet hoe ze straks van A naar B moeten.” Ze geeft een voorbeeld van iemand die altijd via de ringbaan naar Noord rijdt. “Die zei: ik snap dat het nodig is, maar hoe moet ik daar dan komen?”

Volgens Angelina zit daar een belangrijke opdracht voor de gemeente: duidelijkheid. “Leg uit hoe het verkeer straks loopt. En zorg dat er geen sluiproutes ontstaan die het elders onveilig maken.” Want het gaat niet alleen om haar straat. “Er komen de komende vijftien jaar 40.000 mensen bij in Tilburg. Die kunnen niet allemaal over dezelfde weg. We moeten het verdelen met elkaar.”

Samen verantwoordelijk

Wat haar raakt, is dat het soms wordt neergezet als een probleem van één straat. “Maar het is geen Ringbaan-West-kwestie,” zegt Angelina. “Het gaat over hoe we in heel Tilburg met verkeer omgaan.” De stad groeit. Er komen de komende jaren duizenden woningen bij. “Al dat verkeer kan niet over één weg blijven gaan. Dat moet je eerlijk verdelen.”

Volgens haar vraagt dat om een bredere blik. “Het wordt overal drukker. Dat is niet erg, dat hoort bij een stad die groeit. Maar dan moeten we samen kijken: hoe houden we Tilburg leefbaar? Hoe zorgen we dat verkeer niet op één plek alles overneemt?”

Ze ziet het als een gezamenlijke opgave. “We willen graag meedenken. We begrijpen dat veranderingen impact hebben. Maar laten we het samen doen. Want een gezonde stad is iets waar we allemaal verantwoordelijkheid voor dragen.”